Taniyamam Değişme

Ne o, küstün mü bize? Küsersin tabi.
Seni sen gibi yaşatamadığımız için küsersin
Haklısın seni elimizden almalarına izin verdik
Seni sen yapan sendin
Biz seni senden almalarına göz yumduk
Ama inan ki elimizde değildi
Olmadı, yapamadık seni koruyamadık
Sen de biliyorsun, sen bir bela yuvasısın
Ne kudretse seninkisi sana tapıyorlar
Taptıkları içinde seni bizden koparıyorlar
Ama bilmedikleri şey ne biliyor musun?
Senin biz olmadan bir hiç olman
Sana değer vermediğimden değil söylediklerim
Ama elimde değil
Seni böyle gözümün önünde eritmelerine dayanamıyorum
Ama buna da engel olamıyorum
Sen şimdiden başka olmaya başladın
Sen eski sen değilsin artık
Şimdi bu söylediklerimi iyi dinle
Belki beni daha iyi anlarsin:
Bu sokaklar benim şehrimin sokakları mı?
Akan dere bildiğim dere mi?
Bu ezan sesleri bildiğim ezan sesleri mi?
Bu kaldırımlar geçtiğim kaldırımlar mı?
Anlayamıyorum, tanımıyorum
Bu insanlar benim yurdumun insanları mı?
Hayır, hayır bunlar tanıdıklarım değil
Bu şehir benim bildiğim şehir değil
Benim yurdumun insanı
Dürüst, sabah ezan sesiyle uyanan,
Kalbinde iyilikten başka bir şey bulunmayan,
Eşi benzeri olmayandir.
Benim şehrimin sokakları
Aydınlığa çıkan, içinde kötülük barındırmayan,
İnsanlarına sadık kalandır.
Hayır bu şehir benim şehrim olamaz.
Kim bunlar?
Şehrimin göbeğine çivi çakan,
Bir deprem gibi sallayan,
Her şeyi yok edip kendilerine göre yapan
Bu insanlar kim?
Uyan şehrim uyan.
Sen uyurken namusuna göz dikiyorlar,
Sen uyurken seni senden alıyorlar
Hayır olmaz
Buna izin veremezsin,
Benim şehrimi tanıyamayacağım bir şehre dönüştürmelerine izin veremezsin
Ben seni olduğun gibi seviyorum
Korkarım değişirsen seni sevemem
Ben o kaldırımlarda yürümek,
Beş vakit ezan sesi duymak,
Bencilleşmeyen insanlara bakmak,
Ben tanıdığım şehirde yaşamak istiyorum
Ben senin sen olduğun yerde nefes almak istiyorum.
Şimdi bu söylediklerime ne dersin bilmiyorum,
Benim bildiğim tek şey:
Seninle vedalaşmaktan korkuyorum...